Adermatoglifia.
Parmak izi olmadan doğmak.
Bugün okudum Radikal’de. Bunu sağlayan gen bulunmuş. Hani bizi birbirimizden tamamen ayırt eden, taklit edilemeyen parmak izimiz var ya. Onu yok eden bir gen.
Düşünsenize parmak izi olmayan bir toplumu. Ne kadar da ayırt edilmesi güç olurdu? Ne kadar yaşanması güç olurdu?
Değil mi?
Aslında değil. Zaten yaşanması güç bir toplumda yaşıyoruz.
Şöyle ki; bugün, hali hazırda, binbir ayrı fikri bünyesinde barındıran, birbirimize bir diğerinden “farklıyız” diye kızan bir insan topluluğu değil miyiz zaten? “Farklı” olanı sevmiyor, “bizden” kabul etmiyoruz.
Güçlüğü, zorluğu kendi içimizde yaratıyoruz.
Tanrının birbirinden “sonsuz” derecede “farklı” yarattığı insanlar olarak, “farklı” olanı sevmiyor, dışlıyoruz. Her şey “bizim” gibi, herkes “bizden” olsun istiyoruz.
Herkes “bizim” takımdan olsun, herkes “bizim” partiye oy versin istiyoruz.
Ne kadar büyük bir tezat!
Tanrım, keşke adermatoglif yaratsaydın bizi. Ama sadece parmak izlerimizi değil, keşke beyinlerimizi de adermatoglif yaratsaydın.
Zaten vermek istediğin mesajı anlayamamışız, bari zahmete girmeseydin, biz de mutlu mesut yaşar giderdik, herkes “bizden” herkes “bizim gibi”.
