Evet sevgili blog, artık 4 kişiyiz.

Bebeklerimiz sabreder mi sabretmez mi derken, hanımefendi ve beyefendi erkenden gelelim de bakalım ne varmış şu dünyada dediler.

Hoş dünyaya geldikten sonra da pek bir gözlerini açıp da etrafa şöyle bir alıcı gözle baktıkları da söylenemez ya neyse

Bana gelince, baba mı oldum ben şimdi, anladım dersem yalan olur. Tek anladığım yataklarında yatan o iki küçük bebek benim. Benim sorumluluğumda iki küçük beden.

Doğumhane kapısında hiç geçmeyeceğini sandığım 20 dakika. Yaşlandığımı hissettiğim, bir türlü geçip gitmeyen 20 dakika.

Sonra kapıda beliren bebekler ve benim “sadece baba olanlarda olduğuna inandığım” o garip yüz ifadem. Benden ve canım eşimden iki, ufak tefek, şaşkın, hafif kızgın, huysuz şirin, ve o garip yüz ifademle ben.

Bu arada Gaye’yi de cesaretinden ötürü kutlamak lazım sevgili blog, kan aldırmaktan, iğne olmaktan ödü kopan Gaye, spinal anestezi ile doğum yaptı. Annelik böyle bir şey herhalde. Onları, bebeklerimizi görmek istedi doğdukları anda.

Zor ama çok keyifli bir gündü ve ben de çok yoruldum bugün, ama değdi. Yüzümdeki o garip ifade ne zaman gider bilmiyorum, ama şimdi biraz dinlenmeliyim. Yarın, koşuşturma kaldığı yerden devam edecek. Artık iki çocuk babasıyım…