Muhammet çok sağol.

Özgür Allah rahmet eylesin dediğin gibi hayat devam etmeli.

Sağol Eren,

çok sevdiğim bir yakınımı kaybettim, bir tanesini de kaybetmek üzereyim sanırım, o da hastalığının son evrelerinde.
Ölüm 7-8 senedir çok uzağımızda olmadı zaten aile olarak . Önce babamı aldı, sonra annem ucundan döndü. Ama şunu da öğretti, ne yalan söyleyeyim, hayat öyle ya da böyle devam etmeli. İnsan üzülmeli, o an, acısını yaşamalı ve sonra hayatına nerede kaldıysa oradan devam etmeli.
Tıpkı şimdi benim yapacağım gibi.

Özgür, önce başın sağolsun, sonra hoşgeldin.
Ölüm'ü, insana hayatındaki öncelikleri en iyi öğreten şey olarak görürüm. Bu tip zamanlarda insan, hayatındaki bir çok şeyin (hatta kişinin) gerekliliğini, önemini ve yaşamına kattığı kaliteyi tartar.
Zaman zaman kendi dertlerime düşüp aileme vakit ayıramadığımda şöyle düşürünüm; Yarın yanımda olmasalar, bu hafta onlara vakit ayırmadığım için pişmanlık duyar mıyım?
Kesinlikle evet.
Ne olduğunu bilemiyorum, ancak belli ki senin için değeri olan birisini kaybetmişsin. Eğer bahsettiğim pişmanlıktan nasibini almadıysan (ki öyle olmasını umuyorum), o zaman hayatını yaşamaya bakabilirsin. Pişmanlık varsa da, aynı hatayı tekrar etmemeye özen göstererek yaşarsın hayatını, benim yaptığım gibi...
Tekrar başın sağolsun. Tekrar hoşgeldin...

Çok sağol Hüseyin.
Tekrar buralardayım, inadına yaşam diyerek hem de...
Herkes kaderini yaşamakla mükellef bu hayatta. Ama eninde sonunda, ya da dediğin gibi, öyle ya da böyle yaşamakla mükellef...

Hoşgeldin,
Allah rahmet eylesin,
Geçmiş olsun.
Bu tür yazılara yorum bırakmak da zor ama hayat devam ediyor bir şekilde öyle ya da böyle.
Tutunmak lazım, evet, öyle ya da böyle...